آزاد انديش - برخى واژه ها، از سال هاى دور در فرهنگ زبان پارسى مرسوم شده است که ريشه پارسى ندارند. آشنايى با اين واژه ها به ما کمک مى کند در گفت و گو ها و نوشتارهاى روزانه از لفظ درست پارسى استفاده کنيم.
به پيل مى گوييم: فيل
به سپيدرود مى گوييم: سفيدرود
به سپاهان مى گوييم: اصفهان
به پرديس مى گوييم: فردوس
به پارس مى گوييم: فارس
به پارسى مى گوييم: فارسى!
به پاداش مى گوييم: جايزه
به بزرگمهر مى گوييم: بوذرجمهر
به لشگرى مى گوييم: لشکرى
به گاسپين مى گوييم: قزوين!
به چاچ رود مى گوييم: جاجرود
به کژ مى گوييم: :کج
به کژآئين مى گوييم: کج آئين
به کژدُم مي گوييم عقرب!
به لاژورد مى گوييم: لاجورد
به اسپ مى گوييم: اسب
به ژوپين مى گوييم: زوبين
به ويرانه مى گوييم: خرابه
به ابريشم مى گوييم: حرير
به ياران مى گوييم: صحابه!
به ناشتا وچاشت بامدادى مى گوييم: صبحانه يا سحرى!
به چاشت شامگاهى مى گوييم: عصرانه يا افطار!
به خوراک و خورش مي گوييم: غذا و اغذيه و تغذيه ومغذى
به آرامگاه مى گوييم: مقبره
به گور مى گوييم: قبر
به برادر مى گوييم: اخوى
به پدر مى گوييم: ابوى
به گرمابه مى گوييم: حمام
به زاد روزت خجسته باد، مى گوئيم: تولدت مبارک
به خجسته مى گوييم: ميمون
به « دوستانه » مي گوييم : با حسن نيت
به خانه مى گوييم: مسکن
به « آرامش » مي گوييم: تسکين، سکون